متخصص روان‌پزشکی بیمارستان ابن‌سینا شیراز، با اشاره به باورهای نادرست درباره اختلال دوقطبی، بر ضرورت آگاهی بیماران، خانواده‌ها و جامعه از ماهیت این بیماری، اهمیت تداوم درمان و پرهیز از قضاوت و سرزنش افراد مبتلا تاکید کرد.

اختلال دوقطبی پس از بهبود علائم به پایان نمی‌رسد

به گزارش روابط عمومی بیمارستان ابن سینا شیراز، دکتر «آزاده نجاتی»، متخصص روانپزشکی این بیمارستان، با اشاره به یکی از سوءتفاهم‌های رایج درباره اختلال دوقطبی گفت: برخی بیماران پس از خروج از دوره حاد بیماری و ورود به مرحله بهبودی، تصور می‌کنند که بیماری به‌طور کامل برطرف شده است و دیگر نیازی به مصرف دارو ندارند؛ در حالی که این تصور می‌تواند زمینه‌ساز قطع خودسرانه داروها و بروز مشکلات بعدی شود. ازاین‌رو، آگاه‌سازی بیمار درباره ماهیت بیماری و اهمیت پیگیری درمان ضروری است.

این متخصص روان‌پزشکی درباره نسبت‌دادن بیماری به ویژگی‌های شخصیتی فرد توضیح داد: گاهی خانواده‌ها تصور می‌کنند که شروع بیماری ناشی از رفتار، شخصیت یا تقصیر خود بیمار است؛ درحالی‌که اختلال دوقطبی یک بیماری روان‌پزشکی است و نمی‌توان آن را صرفا به ضعف شخصیت یا اراده فرد نسبت داد. چنین برداشت‌هایی ممکن است به سرزنش بیمار منجر شود و شرایط روانی او را دشوارتر کند.

ابتلا به اختلال دوقطبی به معنای ناتوانی در کار و زندگی نیست

دکتر نجاتی با اشاره به یکی دیگر از باورهای نادرست جامعه افزود: گاهی تصور می‌شود فرد مبتلا به اختلال دوقطبی دیگر نمی‌تواند شاغل باشد یا عملکرد مناسبی در زندگی روزمره داشته باشد؛ اما این برداشت صحیح نیست. بسیاری از افراد مبتلا، در صورت دریافت درمان مناسب و کنترل علائم، می‌توانند عملکرد مطلوبی در زندگی شخصی و اجتماعی خود داشته باشند.

وی درباره نگرش منفی برخی افراد نسبت به مبتلایان به این اختلال بیان کرد: گاهی این بیماران افرادی عصبی، پرخاشگر یا غیرقابل‌پیش‌بینی تصور می‌شوند؛ درحالی‌که چنین ویژگی‌هایی را نمی‌توان به همه افراد مبتلا نسبت داد. برخی علائم ممکن است در دوره‌های خاص بیماری بروز کنند و با درمان مناسب کنترل شوند. بنابراین، نباید وضعیت بیمار در دوره بروز علائم را به تمام ابعاد شخصیت و زندگی او تعمیم داد.

این متخصص روان‌پزشکی با تاکید بر اهمیت شناخت شرایط روانی بیمار از سوی خانواده‌ها گفت: گاهی خانواده‌ها انتظار دارند که بیمار پس از کنترل علائم، در تمام شرایط مانند گذشته و بدون هیچ واکنش هیجانی رفتار کند؛ درحالی‌که افراد مبتلا نیز مانند سایر افراد ممکن است در مواجهه با فشارهای روزمره، استرس و مشکلات زندگی دچار ناراحتی یا عصبانیت شوند. هر واکنش هیجانی به معنای بازگشت علائم اختلال دوقطبی یا ضعف در کنترل بیماری نیست و باید شرایط فرد را با دقت بیشتری ارزیابی کرد.

خانواده‌ها چگونه می‌توانند به بهبود بیمار کمک کنند؟

دکتر نجاتی در بر نقش خانواده و اطرافیان در روند بهبودی تاکید کرد و گفت: آگاهی از ماهیت اختلال دوقطبی، پرهیز از سرزنش بیمار، داشتن انتظارات واقع‌بینانه و توجه به شرایط روانی او از اهمیت زیادی برخوردار است. خانواده‌ها باید بدانند که فشارهای روزمره می‌توانند بر خلق‌وخو و رفتار فرد تاثیر بگذارند و هر تغییر رفتاری لزوما به معنای کنترل‌نشدن بیماری نیست.

وی خاطرنشان کرد: شناخت این چالش‌ها و اصلاح سوءتفاهم‌های موجود، در کنار آگاهی‌بخشی به بیمار، خانواده و اطرافیان، می‌تواند به حمایت بهتر از فرد مبتلا و فراهم‌شدن شرایط مناسب‌تر برای بهبودی کمک کند.

پایان